Hoe wij aan de naam Knabbel & Babbel zijn gekomen en waarom wij naar Canada zijn verhuisd:

Wij hebben 9 jaar een transportbedrijf gehad waar wij samen als chauffeurs op één auto reden.
Met dit bedrijf reden wij in opdracht voor derden.
Alle opdrachten kwamen binnen via een mobiele fax en werden daarna uitgeprint.

Zo ook kregen wij op een gegeven moment een fax met het opschrift: tav: Knabbel & Babbel. Omdat iedereen bij dat bedrijf een bijnaam had, en waarschijnlijk nog heeft, is deze er in gebleven. Later kregen wij hierdoor twee poppen: Knabbel & Babbel, om voor het raam te zetten. Omdat we het jammer vonden als deze zouden verkleuren door de zon, hebben wij een kentekenplaat laten maken met die naam erop en die hing midden voor ons raam van onze auto.

Toen wij naar Canada verhuisden ging die kentekenplaat natuurlijk mee. Ook nu nog, horen we via via, dat men onderweg in Europa weet dat Knabbel & Babbel verhuisd zijn naar Canada.

Op dit moment siert deze kentekenplaat de gril van de auto waar we nu mee rijden.

Wij moesten in Europa een keuze maken: of stoppen en een nieuwe baan zoeken of een nieuwe auto kopen en op dezelfde voet doorgaan. Het doorgaan zou dan steeds meer zoals wij het beleefden, vanuit de overheid: het kleine bedrijfje pesten worden. In Europa zelf ging het ook al niet de meest leuke weg op met de toekomstige 40-urige werkweek (als die er ooit komt) etc.En dan niet te vergeten de agressiviteit in het verkeer en eromheen. Af en toe probeerden we het wel eens met solliciteren totdat er een functie was voor iets waar ik geknipt voor zou zijn gezien mijn werkverleden. Ik werd zelfs niet uitgenodigd voor een gesprek. De enige reden die ik kon verzinnen was mijn leeftijd (41). Voor mij was dit de laatste druppel. Vlak daarop las ik de advertentie in de Telegraaf van H&R Transport: chauffeurs gezocht voor Canada. Beiden dachten we:

NU... OF NOOIT MEER!

Wij willen ons nog even voorstellen aan diegene die ons nog niet kennen:

Jolanda alias Babbel & Lex alias Knabbel