http://www.knabbel-babbel.com/blog/index.php http://www.knabbel-babbel.com/blog/index.php?entry=entry120126-190647
De groene stip is waar we werken.







Het grotere deel links bovenin is waar de meeste actie is. Nu nog zijn de boortorens redelijk bij elkaar. Wij zijn met "onze Rig" (Treo-5) op de lease met het nummer 2-1.





Het is eigenlijk een natuurpark en daarom ook zeer zwaar aan regels gebonden.

De wegen zijn ijswegen, dat wil zeggen eigenlijk zijn er geen wegen want het is een moeras, maar met gesprayed water wat bevroren is geworden kun je dus wegen maken, en zo dus ijswegen.





Zoals gezegd wij bevooraden de Treo-5 en het laden gebeurd op de meren hier in de omtrek.








Dit was Sundog Lake trouwens.


En dan weer door de bossen heen om terug te gaan naar de rig.





Niet alleen door de bossen, maar ook de grotere delen die bevroren zijn moeten overgestoken worden.
Hier ga je een meter of 5 naar beneden om over een rivier of verzonken stuk moeras te rijden.







Na een aantal dagen zijn we naar een andere lokatie gemoeten om water te laden. Dichter bij de rig en verder het meer op. En JA af en toe hoor je het echt kraken.






Hier staan we op het Fox Lake.

Ook heb ik er voor gezorgd dat ik meer werk heb dan alleen maar voor onze rig te zorgen. We zijn namelijk verplicht om 12 uur in de auto te blijven. Dat ging hem voor mij niet echt worden en heb ik ervoor gezorgd dat ik de boiler van de plaats waar het boorsel wordt schoongemaakt ook mag bijhouden. Die is vlak bij het kamp dus meestal ga ik Jolanda dan halen die de nacht voor haar rekening neemt en gaan we samen de boilertank vullen van het Central Camp.






Onze rig komt natuurlijk op de eerste plaats want daar zijn we voor aangenomen. Omdat het een onderzoeks-rig is, is deze boortoren kleiner dan we gewend zijn en werkt ook iets anders.
Maar ook hier moet er gecement worden om ervoor te zorgen dat het boorgat stabiel blijft. Als we het diepste punt gehaald hebben wordt het hele gat weer gevuld met cement en afgesloten. In de toekomst maken ze met een grotere boortoren weer een nieuw gat om de olie die in het zand zit hier (op 500m) met stoom uit de grond te krijgen.




De vierkante tank (bovenop de trailer) is de watertank die wij op peil en temperatuur moeten houden.(ong 18 kuub)





Hier staan we aan de stoom aangesloten om ons water in onze tank op temperatuur te krijgen voordat de cementjob begint. Het water mag niet te warm worden (boven de 25C) anders zal het cement te vroeg hard worden. Onder de 15C zal de cement niet hard worden. Dus dat luistert best nauw. Ook deze tank die ong 12m3 bevat moeten wij op peil houden. De stoom word gebruikt om alles te verwarmen of als nodig te ontdooien.





De cementjob: wij geven water aan de mengwagen die het weer in het gat pompt met cement van de bulkwagen. De extra tankwagen is een andere waterwagen voor noodgevallen als we tekort zouden komen. Deze staat alleen maar standby.

Toch vond ik dat ik nog niet genoeg te doen had dus heb ik gevraagd of ik mee mocht helpen met het construeren van de wegen en de leases.

Op de hummus komt eerst twee lagen "gedumpt" water. Omdat onze auto een zij uitlaat heeft van het water is dit een zeer gewillig voertuig voor het dumpen van het water. De uitlaat zit ook laag bij de grond zodat de humus niet te veel verstoord wordt en zacht wordt.








En dit is dan de eerste laag.


Later ben ik ook aan het einde van de Beaverdam gaan sprayen. Eerst gaten repareren met water waar de grond te zacht is. Overnacht wordt de grond dan hard door bevriezen en de 2e keer vullen we het gat met water en sneeuw.





's-Ochtends vroeg ga ik hier naar het einde van de Beaverdam.




Mooi he die Halo.

En de laatste rit ook nog even in het donker.




Tot de volgende keer.]]> http://www.knabbel-babbel.com/blog/index.php?entry=entry111228-183157



Als je door het raam kijkt, zie je dat er echt geen sneeuw ligt.




Dit is onze Kerstboom, uh ballenboom of takkeballen, verzin zelf maar een passend woord hierbij.




Een sneeuwpopje houdt een bordje vast...let it snow...!!

We hebben wel heerlijk genoten van onze houtkachel.




THEE ??

Wij hebben verschillende doosjes en zakjes met thee in de kast staan. Ook vergeten zakjes en dan kijk je toch wel even raar op.




Moet dit thee worden??




Verbaasd keek ik er naar.




Grappig he.




Je ziet al een beetje wat het helemaal gaat worden.




Een bloem, nog even langer laten staat en het smaakte best.

]]> http://www.knabbel-babbel.com/blog/index.php?entry=entry111228-084351

Dit logo had ik nagetekend(zonder de clubnamen) achterop mijn spijkerhesje, omdat het logo steun betekende voor de enige (toen) 2cv club in DDR was en omdat ik het de mooiste karikaturistiesche afbeelding van een 2CV vind.


Voordat ik in het bezit was van enig bewijs om toegelaten te worden tot het gilde van gemotoriseerde weggebruikers, bezat ik reeds een 2CV4 (Eend) die ik aan het verbouwen was op een oprit van de buren.

Op een minder gepaste wijze dan is(was) toegestaan. Maar goed, je bent jong en...
Het resultaat was dit:



Dit is de enige foto die ik zelf bezit van de ombouw, die na 3 maanden ermee gereden te hebben door de politie tijdens een grote controle in Arnhem werd achtergelaten... (Laat maar, is ander verhaal...)

Via de onderdelen die ik overhield kwam ik in aanraking met de Eendenclub aldaar en ben in het Citrofiel wereldje begonnen als:

Hill Billie



Deze sticker is uiterst zeldzaam; We hadden witte en gele, maar de gele zijn in zeer beperkte oplage gemaakt!

Voordat ik in het bezit kwam van het beruchte roze formulier, kwam mijn eerste ervaring met groepen 2cv's hier:




Dit had direct verstrekkende gevolgen, al had ik dat in mijn enthousiasme en jonge jaren(zeg maar gerust: naieviteit) niet door.

"De Billies" was een club van lang leve de lol en werd gepresideerd, nou ja voorgezeten, of eigenlijk was het OPPERHOOFD één zeer charismaties man met "lichte" Hippie invloeden, ofwel: DEN WILLEM aka WILLEMBUILT (ipv Peterbuilt)

Deze club van, tja, voor mij tijdloze(voor ik zover van tijdloos kon spreken op die leeftijd... 17) helden, werd (bijna) mijn 2e huis en waren vollop bezig met het organiseren van een meeting, bijeenkomst, rally die stond te gebeuren in Drimmelen, als één van de voorbereidingen voor de wereldmeeting in Duitsland die later in het jaar zou plaatsvinden.



Het jaar daarop vondt een 2e meeting plaats op dezelfde plek:



Een 3e werd op het laatste moment afgelast, (letterlijk enkele dagen) waarom weet ik niet meer.



Ondertussen had ik begrepen dat ik ook zonder ons opperhoofd mij kon begeven in het Eendenwereldje en ben mijn eigen weg gegaan.

Met diverse clubs, en bestuurlijke functies, Jolanda beter willen leren kennen, omdat zij ook 2CV reed(maar niet in clubverband) en eigen bedrijf begonnen en geeindigd, zijn Willem en ik elkaar uit het oog verloren.

En nu de titel van dit verhaal:

19 december jongstleden is een neef van Jolanda getrouwd met zijn nu eega.
Nu blijkt de vrouw van de neef een dochter te zijn van een zus van Willem en eindig ik als (ok aangetrouwd, maar toch!) familie van ons toen Opperhoofd!

]]> http://www.knabbel-babbel.com/blog/index.php?entry=entry111218-165053 Toen ik met Buddy naar het postkantoor liep, kwam Lex ineens hollend achter ons aan. Gezellig een wandelingetje met ons drieen en dat kwam mooi uit, kon Lex het pakket uit Tilburg mooi dragen op de terugweg haha. Van Nel was er een dikke envelope, met diverse felicitaties en een Duits kaartenspel.
Bedankt namens ons!!!


Iedereen kent de gezegde wel: Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Bij ons op tafel danst er nu iets anders...???




Heel toepasselijk toch, als je onze achternaam weet, begrijp je wel wat we bedoelen.

Klik op de "link" hieronder, en veel kijk plezier!!


dansen op de tafel


]]> http://www.knabbel-babbel.com/blog/index.php?entry=entry111218-090640
]]> http://www.knabbel-babbel.com/blog/index.php?entry=entry111102-113438
Because I will wake up next to the woman of my dreams.]]> http://www.knabbel-babbel.com/blog/index.php?entry=entry111101-083410



Jawel de "Ivanka", ze heet nog steeds zo en blijft dat ook doen nadat de nieuwe eigenaren hadden geleerd waarom de Ivanka "Ivanka" heet.

maar goed, Pierre en Fabi zijn de huidige Franse eigenaren en houden ook een blog bij over hun avonturen met de Ivanka, meestal door de kanalen van Frankrijk.

Het blog is in het frans, maar via de vertaalprogramma's is het wel te volgen, al lijkt het soms geeneens Nederlands.

De foto's zijn echter schitterend en alleen al daarvoor is het mooi om hun te volgen.

Via deze link:

http://voyagesivanka.blogspot.com/

Zijn ze te volgen.]]> http://www.knabbel-babbel.com/blog/index.php?entry=entry111030-133652 We hebben 5 en een halve week in Manitoba vertoefd en daarna stond er een wissel bij ons op de stoep!!!
Wij en de directie van de boorplaats waren zeer verbaasd dat dit gebeurde.

Er werd ons verteld dat ze ons niet konden bereiken???
terwijl wij iedere week van de boorplaats directie hoorden wat er met de tractor aan de hand was! Schijnbaar was het teveel moeite om hen te vragen of dat wij terug wilden bellen. Goed kwaad geweest dus en de boordirectie zou het ook nog met zijn directie opnemen...

We hoorden al sinds 3 weken dat er een tractor zou komen (door de boordirectie) waar ik op zou gaan rijden zoals mij was verteld. Nah, dit veranderde dus en mochten wij weer naar Mannville komen.

Terug in Mannville was iedereen zeer timide naar ons en denken wij dat de directie van de boorplaats ze heel duidelijk gemaakt heeft hoe ze over deze streek denken.

Op dit moment wachten wij op vervolg zodat wij weer aan het werk kunnen, maar of dat bij Bulldog is moet nog blijken.

Foto's: hebben we nauwelijks van Manitoba, we hebben er zelden aan gedacht. Sorry

Toch nog enkele indrukken:









Jolanda moest bij de boer water halen uit het vennetje. Op de achtergrond kijk je naar het Noorden en zie je dat het nogal uitgestrekt is.





Hier staan we op schop afstand van de US-grens. Tussen de witte trailer en de bomengrens aan de horizon zie je een donker lijntje lopen van links naar rechts; dat is een struikenrij en de grens.






Hier zie je een onderdeel van mijn werk: "sprayen". De 2e foto laat zien dat ik het via een computerscherm kan doen en dan geeft de computer aan wat en waar ik al gesprayed heb. Vooral 's-nachts is dit ideaal omdat naar het blijkt ik in het donker geen verschil zie wat en waar er gesprayed blijkt te zijn.

Hier verhuizen we naar een nieuwe boorplaats, wat elke 4-5 dagen gebeurde. Deze plaats zou 3 gaten krijgen en dus zouden we hier 12 dagen minimaal blijven staan. Wij staan op afstand toe te kijken met onze shack, omdat wij nog niet op de boorplaats mogen komen. Pas als de verhuizers weg zijn mogen wij onze plaats innemen.




Link naar Blog 06-09,

Zoals wel bekend heeft "weblog.nl" wat problemen gehad met hun software en komt het lichtelijk bij. Ook onze blog heeft in 2006 tot eind 2008 bij deze firma gezeten en is het niet mogelijk om via de gebruikelijke link op onze hoofdpagina er te komen.

http://knabbelandbabbel.weblog.nl/

is de link die je moet invoeren en van daar kun je weer ons verleden lezen.
Ondertussen heb ik deze verhalen zelf ook gecopieerd en uitgeprint zodat ik deze tzt wel op deze blog zal zetten, maar dat is later van zorg.

We zijn nog steeds gezond, Buddy heeft lang haar omdat de groomer net is bevallen van een zoon en wij proberen zo lang mogelijk uit te stellen dat hij geknipt moet worden zodat we bij dezelfde groomer kunnen blijven.

Hier in Granum is de temperatuur zo dat we de kachel kunnen gebruiken, en die staat vollop te werken. Wij proberen zo onze gasrekening laag te houden en te genieten van ons kacheltje.

Een nieuwe computer moest er ook komen want de oude laptop had Windhoos Vies, crashte nog eens en het scherm was kapot aan het gaan, gelukkig hadden we onze foto's op tijd gesaved, de rest wat we kwijt zijn is niet van zo'n belang en of vinden we wel weer.

Groet LJb
]]> http://www.knabbel-babbel.com/blog/index.php?entry=entry111008-191545
Helaas is het waar wij zijn nauwelijks mogelijk om te internetten, en kunnen wij onze blog nauwelijks vernieuwen.

Het gaat uitstekend met ons, wij zijn hard aan het werk als waterverzorger en vacuumtruckoperator bij rignummer : Precision Drilling 195

Wij zijn in het zuidwesten van Manitoba letterlijk op steenworp afstand van de Amerikaanse grens.

Iedere 4 a 5 dagen verhuist de rig in deze omgeving en nemen we ons 2 kamer slaapappartement weer mee naar de volgende lease. Helaas zonder woonkamer.

Langszamerhand begint het al kouder te worden maar het enige waar we echt last van hebben is veel wind, wat hier op de prairie veel stof geeft, maar we houden het wel vol hoor.

Tot de volgende update groet van Knabbel & Babbel]]> http://www.knabbel-babbel.com/blog/index.php?entry=entry110913-120000


Maandag gaan wij op ons gemak inpakken en naar het zuidwesten. We zullen Brian en Marshal weer zien omdat we dezelfde route volgen en proberen op dezelfde camping te gaan staan.


Met het pontje naar de overkant.









Volgens de website van de camping "Toad Rock" mogen er geen honden komen, maar het blijkt dat ik dat verkeerd gelezen had, het is namelijk alleen tijdens de rally die nooit meer "gehouden" wordt omdat de politiek en de RCMP niet meewerken. De eigenaresse Marie organiseerd het nooit meer, al zal er op het bewuste weekeind toch zo'n 800+ bikers op de camping zijn... Dus dan is Buddy meer dan welkom. Zo ook nu.


We zijn los van elkaar vertrokken maar elkaar onderweg weer tegengekomen. Het laatste stuk rijden we samen. Aangekomen wordt het weer eerst tent opzetten... Marshal kan de zooi echter niet aanzien ;)







Het is een Camping zonder regels behalve die van respect. Marie en haar man zijn "Oude Hippies" en dat straalt de campplaats dan ook danig uit. Prachtig! Overal staan koelkasten die duidelijk gedoneerd zijn geworden en hebben de gasten er aan meegewerkt om te maken wat het nu is, met de gekste dingen.














In Yakh aangekomen horen we dat er een ongeluk richting het Oosten is gebeurd waardoor de weg afgesloten is. Vanochtend nadat we ingepakt hebben en afscheid genomen hebben van Brian & Marshal (en Marie) die hier langer blijven om in de omgeving te touren, wilden we in Fernie komen om te overnachten en ons te tracteren op een hotel en uit eten als afsluiting van onze vacantie. In de file waar we toch maar in zijn gaan staan nadat we zagen dat er verkeer uit de tegengestelde richting kwam, stuur ik Jolanda die samen met Buddy rijdt, in de schaduw naast een camper op de vluchtstrook. Zo kunnen die 2 lekker in de schaduw blijven tijdens de file Met een dubbelbaans deel kan ik daar weer naast rijden en kunnen we in ieder geval gezellig met elkaar praten. Totdat de eigenaar van de camper komt vragen of dat wij Nederlanders zijn! "Hoezo?" is onze vraag, "Wel ik ben van oorsprong ook Nederlander" Affijn, klein wereldje weer he? Nee dus: NOG KLEINER!!! Hij blijkt een eigen bedrijf te hebben in Grand Prairie in de oliebussines en huurt regelmatig Bulldog(onze werkgever) in! Dat maken wij weer mee.

Door het ongeluk komen we maar tot Cranbrook. Maar daar weten we ook een prima hotelletje en gaan we eten bij "Heidi" waar een broschure van ligt in de hotelkamer. Nou, dat wordt een blijvertje!!! Na een behoorlijke en goede schnitzel en ECHTE Parmaham naar binnen gewerkt te hebben komen we voldaan terug bij de kamer, waar Buddy weer, zoals altijd als hij alleen heeft moeten blijven, ons weer enthousiast begroet.

Regen!!! de eerste dag in onze vacantie waar we in de regen mogen rijden. Ik moet oppassen met rijden zowieso vanwege de aanhanger maar ook omdat mijn banden aan slijtage onderhevig zijn en mijn nieuwe in de trailer liggen die we vanuit Amerika hebben meegenomen. In de US zijn ze veel, heel veel goedkoper dan in Canada en dat wordt mijn winterklusje, voor mijn "brommer". Zonder kleerscheuren maar met natte regenpakken komen we thuis aan. Alles ziet er nog zo uit als toen we vertrokken dus dat is een prettig iets. De Volvo eruit en de trailer uitpakken en klaar maken voor de volgende keer de komende dagen.
Als we daarmee klaar zijn kan de Volvo weer naar binnen en kunnen we beginnen met het klaarzetten van de spullen die mee moeten naar het werk.
De komende dagen blijft het fris in deze buurt dus kunnen we genieten van de eerste keer stoken! nee niet in ons huwelijk (al gebeurt dat best wel eens) maar in de nieuwe kachel.







Net een gezicht he?







Om 10 uur 's-avonds gaat het rookalarm af en is er paniek aan alle kanten. We hebben 2 rookmelders hier de ene maakt alleen maar herrie en de andere ook maar waarschuwt direct het bewakingsbedrijf en die belt ons dus ook nog eens terwijl wij ondertussen proberen de herrie stil te krijgen. De kachel moest eerst "inbranden" en dat ging met enige rook gepaard.
Affijn de rookmelders werken en de plafondfan aangezet, enige ramen geopend en na een paar minuten was de rook weer weg en konden we de rookmelders weer resetten. Volgende test zullen we niet meer zo laat doen hebben we beloofd.

Ondertussen zitten we te wachten tot we weer aan het werk kunnen, maar omdat wij als team willen blijven zijn wij niet zo makkelijk te plaatsen, en moeten we wachten tot er een plaatsje is.


Omdat we te veel spullen (lees "zooi") menemen kan het niet allemaal in de Volvo. Daarom hebben we een bagagedrager gekocht en 2 plastik kisten die achter op de trekhaak kunnen. Die Noord-Amerikanen zijn niet altijd...





Het laatste nieuws is dat ik een speciale machine kan gaan krijgen om mijn werk te gaan doen en enkele dagen opleiding daarvoor. Maar zoals gewoonlijk kan alles per uur hier veranderen dus we zien wel. Tot zover kan het zeker even duren voordat we weer schrijven, dus raak niet ongeduldig als het wat langer duurt voordat de blog bijgewerkt wordt. Groet Wij]]>