We zijn enkele dagen thuis om diverse afspraken na te komen.
Oorspronkelijk zouden we nu naa Coeur d'Alene ID gaan naar de Harley ralley daar en via een mooie omweg heen en terug. Het mag niet zo zijn dit jaar.
Mijn vader (Chris) is in het laatste stadium van zijn ziekte en we kunnen elk moment opgeroepen worden om naar Nederland te moeten gaan. En wij vinden dat we dan niet ontspannen op vacantie kunnen gaan.

Dus de afspraken die we hadden staan nagekomen en dan gaan we weer op de auto tot het telefoontje komt.

Eén van die afspraken was het bestickeren van de "oude" fiets naar een idee van Jolanda:



Nee de bestickering zit er niet onder, maar omdat alles weer gepoetst is geworden rijden we zo naar de bestickeraar in Lethbridge.




Aangekomen bij de bestickeraar hebben we door de mist hiernaartoe getuft en dit geeft enkele mooie plaatjes van de druppels op mijn scherm.






De ingepakte fiets wordt weer uitgepakt en bestickerd:





En dan krijg je dit als resultaat:







Verder hebben we onze tijd besteed aan opruimen,



Bij de Home-Depot was een gereedschapskast tekoop voor een interessante prijs en heb ik meteen die hoek ook meteen opgeruimd.




Het kantoortje mocht ook wel weer bijgewerkt worden...

en bij het vuurtje in de tuin te zitten (helaas geen foto's) kwam ik wel iets aparts tegen in de houtstapel.








En Buddy liet zich ook weer eens fotograferen...



en tijdens het zonnebaden!




Zojuist hebben we een mailtje gekregen dat we vandaag weer verwacht worden in Calgary, dus gaan we vanavond weer op weg.

Sinds dat wij in Duitsland geweest zijn voor de trouwdag van Nel & Chris gaat het (te) snel achteruit met Chris. Eigenlijk komt hij niet meer uit bed. Om te laten weten dat wij aan hun denken, proberen wij iedere dag een foto te sturen van wat we zien, tegenkomen of gebeurd. Een aantal van de foto's ga ik hier ook plaatsen. Hier en daar met wat meer uitleg in plaats van een verhaal.




Another day at the office...




Etenstijd. Ja ik zit wat vreemd, maar ik wil zichtbaar zijn achter die trap en in 10 seconden daar weer terug te gaan zitten.




De Calgary TFM terminal.




Buddy's hobby: Poetsen! op zo'n kaal hoofd.




De Ayr TFM terminal, het hoofdkantoor.




Buddy vindt het ook prachtig om (vooral bij Jolanda) op schoot te zitten als zij rijdt. Hier heeft hij een tissue te pakken die hij helemaal desintegreerd...



en daarna is het goed rusten.




Ook tijdens de officiele rust achterin de auto moet er gewerkt worden.




De Delta TFM terminal.




Ook als we even thuis zijn moet er gewerkt worden. Jolanda is hier de wijn aan het bottelen.




Het uitzicht van begin Augustus vanuit ons huis: Koolzaad




Weer op weg naar Noord-California door Washington/ Oregon langs de columbia-river. 3 vormen van transport te zien.



Kijk maar eens op de achtergrond.



Links is Oregon en de rechteroever is Washington.




Lossen in het hart van San Fransisco, bij de uitvinder van de spijkerbroek: Levi Strauss.




Als we wegrijden kunnen we achterom nog gauw een fotootje maken van Alcatraz.




Onderweg in Utah tussen de zoutvelden van Bonneville door. Bekend van de snelheidsrecords races. Zie hoe het zout zich afzet aan de afrasteringspaaltjes (net links van de spiegel)




gewoon een uitzicht door onze vooruit.




Dit is de brug bij Port Huron MI naar Sarnia ON, ofwel US naar Canada.



Daar heb je dit uitzicht.






12 Augustus even tijd gemaakt voor een hart onder de riem voor de verjaardag van Nel. (alcoholvrij natuurlijk)




Dit was een hele mooie zonsondergang in Las Vegas, al komt hij niet zo spectaculair over als dat het werkelijk was.




Onze natneus op zijn gemak in zijn eigen mandje in de vrachtwagen.




Die Amerikanen verven hun vlag ook overal op.




Ontbijtje bakken in de auto.




Een veldje Zonnebloemen onderweg.





Hier kun je aan zien dat er een Tornado door de bomen heen gegaan is. Er zit geen blad meer aan.

Normaal ben ik niet iemand van ramptoerisme. Maar waar we regelmatig langskomen zagen we steeds meer grote stukken plaatwerk en dergelijke in de berm liggen. Toen we over de heuvel kwamen begrepen we waarvan. Tornados zijn een normaal verschijnsel hier, al maakt niet iedere Tornado een "touchdown" zoals ze hier zeggen. Wat een specifiek en plaatselijk! geweld dit is laten de volgende foto's zien.














Bij de Mobile home is alleen een hoek geraakt door de slurf, terwijl bij de buren aan de overkant van de straat alleen de bebossing "geraakt" was.







Nogmaals een terugblik over het eerste veld: het enige wat overgebleven is is de fundering.




Onderweg naar het zuiden vanuit Calgary komen we langs huis waar we een nachtje kunnen blijven. De truck koppelen we dan vaak af en past net voor het huis op de oprit.





Volgende keer van hetzelfde. groet

terug uit NL gaan we naar onze vrienden in Emma Lake SK die onze Buddy meegenomen hebben om hem op te halen.
Het logeren is voor Buddy niet alles geweest, zo horen we later. Nadat hij geprobeerd heeft weg te lopen mag hij niet meer zonder riem naar buiten. Als wij er weer zijn laat hij ons niet meer uit het zicht en is de riem overbodig geworden. Cocki & Cees bedankt voor het logeren hoor!!!




Vertrekkend uit Granum is ons plan om op ons gemak er 2 dagen over te doen en een mooie route te rijden. De mooie route is geen probleem, via Medicine Hat gaan we naar het Noorden over een weg die we nog nooit gereden hebben. Af en toe rijden we vlak langs Gophers af die het verdommen om aan de kant te gaan. Gelukkig maar dat ze stil blijven zitten, want met 100 km per uur kun je er ook niet voor uitwijken.

De rit zelf loopt meer dan voorspoedig en rond 6 uur zijn we in Saskatoon. Dat hadden we niet verwacht. Met het binnen rijden van Saskatoon begint het te regenen en we zullen eerst maar eens gaan eten bij een chinees buffet wat we hier weten te zitten. Jolanda heeft niet veel zin meer om verder te rijden, wat begrijpelijk is na 700 km.

Het chinees Buffet is tot onze grote verrassing veranderd in een Sushi eetgelegenheid. Dat vinden wij nu eens een prima verbetering en we genieten er dan ook met volle teugen van.

Jolanda is weer uitgerust genoeg zegt ze om de laatste 150 km toch ook maar te rijden en rond half negen staan de motoren geparkeerd bij het huisje van Cocki en Cees. Maar hun kunnen we nergens vinden? Na wat heen en weer gevraag vinden we ze bij Don en kunnen wij omkleden gaan.




We blijven enkele dagen daar en bezoeken Fort Carlton waar oude ambachten worden geshowed uit de tijd dat het fort dienst deed. Het fort had vroeger een belangrijke functie voor de handel (Pelzen) omdat het vlak langs de rivier de North Saskatchewan ligt. De rit terug naar Emma Lake ging via een gravelweg en een pontje en dat gaf ons een hele andere kijk op Saskatchewan, met z'n heuvels en vergezichten. Wij kennen alleen de vlakke prairie met de vrachtwagen.














Jolanda en Cocki gaan fietsen op een dag dat er precies waar zij fietsten een flinke bui was... Inderdaad, zonder een plek om te schuilen kwamen ze als 2 verzopen katjes terug naar huis, alsof ze door het meer gereden waren.




Dan wordt het tijd om op te stappen zodat we nog iets van onze vrije dagen kunnen genieten op de motoren. Eerst zullen we naar Lloydminster gaan, lekker binnendoor en met maar 300 km te doen op ons gemak. De route die we kiezen is prachtig, Limburg achtig gebied. We stoppen halverwege om de regenpakken aan te doen en schermvizieren op de helmen te zetten. Zeker niet te vroeg want we krijgen een bui om onze oren met hagel heel veel water en wind. Met alarmlichten aan en 35km per uur rijden we door de bui. 10 kilometer later is de weg weer droog...

In Lloydminster eerst naar de Harley-dealer om een T-shirt te scoren, zodat ik de Alberta provincie kompleet heb. Yes. Meteen informeren we voor eet en slaapgelegenheid en we worden naar de westkant van Lloydminster gestuurd. Daar vinden we een kamer voor $65 omdat de airco het niet doet. Het is fris genoeg hier dus dat is geen probleem.


Via binnenwegen de dag erop, gaan we door Red Deer en dan richting het Banf-park.
Als we een break nemen vindt Jolanda Iced-coffee en komen we er achter dat Buddy dat ook zeer waardeerd!!! Hij doet er zelfs een dansje voor.
Onderweg is het genieten van de koolzaadvelden en de uitzichten erop.








Ook nu weer dreigt er een bui en wil ik ervoor schuilen bij een bezinepomp, maar Jolanda wil verder omdat het anders te laat wordt. De bui dreigt en ik doe toch maar weer het regenpak aan. Maar deze bui kunnen we feitelijk tussen de druppels door rijden...

Erg veel foto's hebben we niet omdat we er geen tijd voor genomen hebben, met een volgende trip komen die er zeker wel.


Vandaag rijden we het park binnen en willen tot aan Revelstoke komen. We hebben uitgerekend dat we met een extra dag een stuk Brittish Colombia mee kunnen nemen over een weg die ik al heel lang had willen doen. Helaas is het echt een regendag en hebben we de pakken meer aan dan uit. Maar de omgeving maakt veel goed: de Gletscherparkweg is ook met (dreigende) regen machtig mooi.

Net voordat we het park binnenkomen spotten we onze eerste beer deze trip. Voor mij is dit de 19e die ik zie dit jaar. Ik heb er in die tijd dat we hier wonen nog niet eens zoveel gezien als dit jaar alleen. Hij of zij staat echter in de ditch en stoppen is dus niet verstandig. Net voor de betaalbooth van het park zien we er nog één en eindelijk krijg ik die op de foto.







Dan stapt de beer alsof er geen riviertje is, door de rivier heen, richting ons en vinden wij het verstandiger om weer verder te gaan.

In Revelstoke aangekomen, blijkt het een heel leuk plaatsje te zijn (normaal gaan we er met de vrachtwagen omheen) we nemen een hotel in het centrum en gaan op zoek naar wat te eten. Bij een Italiaan vind ik Spaghetti aill'y olio op de kaart en vraag of de kok een italiaan is. Dat blijkt zo te zijn en dus probeer ik de spaghetti.

Bij deze Italiaan zitten we, jawel op een soort terras!
Ook enkele andere restaurants hebben, tja niet echte terrasjes (want drank mag niet open op straat zijn) maar toch een redelijke poging ertoe in de verdere straat. Er is zelfs life muziek; een zanger staat zijn best te doen met liedjes uit de late 70s en het geeft een lekker sfeertje.

Lang kunnen we niet blijven want onze viervoeter zit in zijn kennel op onze terugkomst te wachten. Nog even een ijsje van de overkant als desert en we gaan terug naar het hotel.


Na het tanken gaan we naar het zuiden onderweg naar de pont! door de Kootenay valley. De wegen zijn gemaakt voor motoren en twistten zich door de mooiste scenery's en uitzichten over waters.







Ook zien we in een dorpje deze bollen als huis. Nee het blijkt een hotel te zijn, Leuk.

Vandaag kunnen de regenpakken in de koffer blijven en hebben we onze eerste droge dag. Sterker als we 's-avonds stoppen in Cranbrook, rij ik al even in mijn T-shirt.


De rest van de weg is ons bekend van de vrachtwagen en rond 3 uur zijn we weer thuis. Even de motoren opruimen een avondje voor onszelf en dan morgen de volvo inpakken om weer te gaan werken.


We worden weer via Canada naar het Oosten gestuurd. Net voordat we vrij kregen was er door een zware regenbui op de grens van Alberta en Saskatchewan de weg weggespoeld en afgesloten waardoor we 50 km moesten omrijden. Ondertussen is de weg weer open en zijn ze de weg aan het repareren en upgraden, maar de restanten zeggen nog genoeg.

Deze wilde ik jullie vast laten zien en is van het volgend verhaal.

Zo al weer even aan het werk,


Sinds het nare bericht over mijn vader hebben we de afgelopen tijd alle plannen omgegooid die we hadden en ons aangepast aan een plan om Chris nog te zien en spreken nu het nog mogelijk is.

Dus, Vancouver Island komt nog wel een keer en een adres voor Buddy gezocht om te kunnen blijven, terwijl wij de trouwdag van Chris en Nel bij hun doorbrengen.





Eerst verwelkomen we Nederlandse vrienden die een zomerhuisje hebben in Emma Lake Saskatchewan. Nog even de schutting tussen de Oostburen vernieuwen, ook die staat op instorten en de schoorsteen laten repareren die was afgekeurd.

De basis van de schutting wordt door ons betaald en de planken weer hergebruikt, en de buurman heeft aangeboden om de schutting te plaatsen nadat we er de eerste aanzet aan hebben gegeven. Fijn zo, als we dit jaar nog eens tijd vinden zullen we hem nog eens schilderen ook. Het ziet er in ieder geval weer strak uit.

De schoorsteen kan dus niet gerepareerd worden omdat er een kachel IN de haard is gebouwd in een grijs verleden en dat is hier verboden. Daarnaast blijkt er van alles mis mee te zijn; verkeerde schoorsteen, deze is gegarandeerd tot 1000 graden C en dat moet minimaal 2300 graden C zijn, bijvoorbeeld. De schoorsteenpijp zelf zit tegen hout aan waar het minimaal 10 cm vandaan moet zitten en we mogen echt van geluk spreken dat er niets verbrand is geworden hierdoor. Dit muisje gaat nog een stevige staart hebben ook omdat wij de "Insert"





zoals dat heet willen behouden. Hopenlijk hebben we voor de winter alles opgelost al heb ik er een hard hoofd in.

Nadat onze vrienden hier geinstalleerd zijn wordt er overeengekomen dat zij Buddy meenemen nadat hij geknipt is en wij, als we terug zijn, zullen we Buddy ophalen op de motor en daarna zullen we op de motor via een omweg weer terug naar huis gaan. We maken wat dag tripjes met elkaar, Cees en Marian gaan met de auto, Lex en ik op de motor,





Cocki bij Lex achterop tot we aangehouden worden door de politie. Deze vraagt of Buddy wel vast zit in de tanktas en om onze verzekerings papieren. Uh deze laatste vraag wordt wel beantwoord door ons, maar de oude verzekerings papieren zitten nog in de mapjes, oeps.

Hij geloofd ons, dat de juiste verzekerings papieren thuis liggen en laat ons gaan. Lex rijdt terug naar huis en Cocki stapt bij mij achterop. Oh dat is even heel anders en ik rij daardoor ook niet meer ontspannen. Vlakbij Frank-slide vraag ik of Cocki in de auto wil gaan, want dit gaat me m'n rug kosten. Terwijl de anderen het informatiecentrum bezoeken, wacht ik buiten in het zonnetje met Buddy tot Lex komt. Als Lex er is past hij op Buddy en loop ik nog de trail met Cocki en Marian. Daarna rijden we nog door naar Sparwood voor de grootste truck en dan wordt het weer tijd om op huis aan te gaan.

Waterton park hebben Cocki en Cees ook nog niet gezien, dus daar gaan we met z'n allen heen. De rit ernaar toe wordt echt een dierendag, ja... het is pas july ik weet het. Zoals vaker als we naar Waterton gaan, rijden we achterlangs Claresholm naar de 22 via gravelpaden. Een mooi stukje, nagenoeg door onze "achtertuin" en je ziet er altijd wel verschillende dieren. Zelfs een beer deze keer! Uiteindelijk komen we op wel 12 verschillende dieren; Elken, buffels, herten, elanden, Gophers en vele soorten mooi gekleurde vogels en vogeltjes.


































Het is vreemd stil in huis, als de visite EN Buddy weg zijn. Ik werk de was weg, pak de koffers in, ook meteen die van de motoren, staat dat klaar als we daarmee gaan vertrekken, om Buddy weer op te halen. Maar eerst...







In het geniep gaan we naar NL zodat we Nel en Chris kunnen verrassen voor hun waarschijnlijk laatste trouwdag samen. Mijn zus weet ervan en de eerste nacht zullen we daar doorbrengen en daarna zien we wel. De vlucht via Minneapolis valt alles mee en de dag erna nemen we de trein naar Enschede wat ook prima gaat. We gaan nog even de stad in voor enkele dingen die in Canada of US wat lastiger te regelen zijn, zoals stripboeken voor mij en BH's voor Jolanda.

Maar eerst; als we de stad inkomen koop ik een verse haring bij de eerste visboer die we zien. Zo die pakken ze niet meer af, Heerlijk! Daar tegenover is een friettent en Jolanda heeft ook haar eerste fricandel speciaal weer te pakken (m'n ontbijt, het kleffe broodje in het vliegtuig mogen ze zelf opeten). Nu nog even de boodschappen en we kunnen naar zus en zwager. De hitte is niet te harden in Enschede en als we klaar zijn met de boodschappen bellen we zwager Willy op om ons in de stad op te halen. Door miscommunicatie duurde het best wel even voordat we elkaar zagen en hadden we net zo goed kunnen gaan lopen want het bleek dichterbij dan we dachten.

Zus Patricia, staat op ons te wachten, wij duiken snel even onder de douche. Na de opfrissing, gaan we met bloemen, opweg naar Nel en Chris. Het is ongeveer 3 kwartier rijden, kunnen wij alvast wat bij praten. Tegen vijven zijn we er.
Lex gaat als eerste naar binnen, daar zien we Chris meteen, liggend in bed en net wakker... Zijn ogen worden steeds groter en je ziet hem denken "is dit echt waar?" Dit moment zullen we nooit meer vergeten. Ook Nel komt nu de woonkamer binnen, het is een fijn weerzien. Nel had ons een beetje verwacht, althans gehoopt dat we kwamen. Patricia had gezegd dat er dit weekend geen visite mocht komen, ivm hun trouwdag.

Chris wil uit bed en wordt eerst in een rolstoel gezet en daarna in de tuinstoel die bij de kleine tafel staat, naast de tweezitter en zo goed zicht heeft op de tv. Borrel tijd en Chris doet gewoon mee, glaasje wijn met een rietje, alleen moet iemand wel het glas vast houden. Ons kadootje word meteen uitgetest, Chris brengt zijn arm iets omhoog en laat hem dan neerkomen op een grote knop, die roept "that was easy". Zo kan Chris eventueel Nel ermee roepen als hij iets nodig heeft, of een grap ermee uithalen, wat dan ook gebeurt. We maken ook foto's van Chris alleen en met ons zelf ernaast. Tot ongeveer 20.00 zijn we gebleven, we merken dat Chris weer moe word, hij wilt ook het een en ander vertellen natuurlijk, maar dat kost hem veel moeite en soms verstaan we hem al niet meer. Morgen is hun trouwdag en rond half 11 zijn wij erbij.





Als we aankomen in Uelsen gaan we meteen aan het werk om de tafel buiten te voorzien van ontbijt en champagne. Ondanks alle moeilijkheden is het toch feest vandaag en daarom zijn we hier. Pa en Ma vieren hun 47ste trouwdag. Zus, Willy en wij geven hun een champagne ontbijt(brunch dan) en wij zijn erbij! De verrassing was mooi en het feest geslaagd. Na het eten gaan we uitbuiken onder de boom in de tuin. Chris in zijn hangmat en wij eromheen. 's-Avonds wordt het een koude visschotel die besteld was geworden door Nel als een schotel voor 4 personen. Patricia heeft daar natuurlijk 6 personen van gemaakt en zo zaten we met zijn zessen lekker te smullen van de vis. Patricia en Willy gaan daarna naar zijn ouders om de finale van NL en Spanje te bekijken en wij kijken bij Nel en Chris op zijn nieuwe grooote scherm de finale. Slapen doen we toch hier zodat niemand ons hoeft te rijden.




Vandaag zijn we nog een dagje in Uelsen en kunnen fysiek afscheid nemen van Chris totdat rond 4 uur Patricia ons weer komt ophalen. Nu hebben we er allemaal nog wat aan, straks zijn we misschien te laat, en anders doen we het nog wel en keer.


We hebben gelachen, gehuild, gesproken, gekeken, elkaar vastgehouden en niet te vergeten GEFEEST! Het was goed zo en voor ons zeer waardevol.


Morgen weer met de trein naar Schiphol en dan terug naar huis...



Dit bericht heeft even op zich laten wachten vanwege diverse omstandigheden.